[albanur]

Faqja e Sejdi Veselit

Intensifikimi i punës tonë për ribashkimin e Shqipërisë Natyrale, është shpëtimi vetëm për dinjitetin tonë !

Punën tonë aktive për ribashkimin e Shqipërisë Natyrale e duam aq shumë, sa që prej saj nuk mund të na ndajë e as të na stepë asgjë, sidomos fyerjet e “Ishë-ve dhe Hiqë-ve”, por as injorimi dhe përbuzja që mund të tentohet të na bëhen edhe nga ata, që më së paku e presim!

Ideja e ribashkimit tonë në një shtet të vetëm është shumë e vjetër. Ajo daton që nga momentit kur më shumë se gjysma e Shqipërisë Natyrale u pushtua dhe u aneksua nga ushtritë e shteteve shoviniste, me të cilat kufizohemi.

Kjo ide madhore me kohë u shndërrua ne njërën nga aspiratat jetike të popullit tonë. Ajo, në formë amaneti, bashkë me shumë virtyte tjera të larta njerëzore dhe kombëtare u përcoll brez pas brezi, që nga ditët e para të jetës së shqiptarit – fillimisht nëpërmjet ninullave që këndoheshin nga Loke-madhet , duke përkundë djepat me nipa dhe mbesa.

Jemi dëshmitar, se ideja e ribashkimit tonë në një shtet të vetëm kombëtar deri para pak kohësh ishte temë tabu. Mirëpo, aktualisht, ajo po artikulohet për ditë e më shpesh nga politikan, diplomat dhe qarqe me ndikim në arenën ndërkombëtare, si një zgjidhje mundshme e çështjes shqiptare, e cila do të kishte ndikim pozitiv në stabilitetin e Gadishullit të Ballkanit.

Gjithashtu, jemi dëshmitar se kjo është ideja e cila u është ekspozuar më së shumti rrebesheve të sulmeve nga shumë drejtime. Kjo valë e sulmeve të kryqëzuara u hetua kah mesi i luftës së armatosur çlirimtare. Efekti i këtyre sulmeve ishte i plotë. U devijuan synimet e kësaj lufte, të cilat ishin të sanksionuara edhe ne Betimin Luftarak të pjesëtarëve të UÇK-së. Pas përfundimit të luftës, u shpërbë Qeveria e Përkohshme e Kosovës, për t’u zëvendësua nga Unmikistani. Gjatë kohës së Unmikistanit, Qendra nga drejtoheshin këto sulme u ri-konsolidua dhe ri-programua, si zakonisht në përputhje të plotë me kërkesat e Beogradit, për të qenë e gatshme për intensifikimin e këtyre sulmeve, gjatë epokës së Republikës së Ahtisarisë. Siç mund të hetohet, ky intensifikim i sulmeve do të jetë i përmasave të një ofensive, me objektiva të qarta: eliminimin e kërkesave të ligjshme të shqiptarëve për vetëvendosje dhe për ribashkimin në një shtet të vetëm, të trojeve të banuara me shumicë prej tyre.

Mbështetur në shumë deklarime, sidomos nga diplomatë evropian mund të arrihet te përfundimi, se krahas vazhdimit të sulmeve kundër kërkesave legjitime të shqiptarëve edhe veprimet për përpunimin e terrenit, para fillimit të veprimeve ofensive, tanimë të drejtuara nga treshja Zanieri-Feith-Kermabon, janë në përfundim e sipër. Si zakonisht, në vijën e parë të këtyre sulmeve janë kohortat e përbëra nga mercenarë gjakprishur shqipfolës. Efektet e këtyre sulmeve nuk mund të konsiderohen ndryshe pos edhe një shuplakim i rëndë për popullin tonë. Por, me siguri populli jonë nuk do të dorëzohet. Ai do të tregojë edhe njëherë shkallën e dosidoshme të vendosmërisë dhe gatishmërisë për të sakrifikuar çka është e nevojshme për realizimin e aspiratave të tij të ligjshme, njerëzore dhe kombëtare.

Në këtë drejtim, duhet të veprohet në mënyrë të organizuar, urgjentisht dhe me përkushtim, së pari për t’i demaskuar në popull synimet e ideatorëve dhe ekzekutuesve të këtyre sulmeve dhe së dyti, për ta mobilizuar, organizuar dhe drejtuar popullin, në luftën vendimtare kundër të gjitha pengesave që mund të dalin përpara, gjatë rrugëtimit drejt realizimit të aspiratave tij te ligjshme.

Përballë këtij realiteti i cili ngërthen ne vete shumë rreziqe, nuk mund t’i bishtnohet përfundimit, se duhet punë serioze, e organizuar dhe e drejtuar nga një qendër e vetme. Kjo punë mund të kryhet me sukses të plotë, vetëm nëse drejtohet nga një subjekt i organizuar, unik dhe gjithëkombëtar. Andaj, mund të konstatohet pa u hamendur, se për krijimin dhe fuqizimin e këtij subjekti është momenti i fundit. Por, kurorëzimit me sukses të plotë të një veprimi të tillë, sa të domosdoshëm po aq edhe madhor, patjetër duhet t’i paraprij reformimi dhe riorganizimi i mirëfilltë i subjekteve ekzistuese, të cilat, siç mund të dëshmohet me programet e tyre, përmbushjen e Amanetit të Dëshmorëve të Kombit e kanë synim përfundimtar. Nga shumë fakte të mbledhura në terren, mund të nxirret përfundim i qëndrueshëm se në të kaluarën jo të largët, në këtë drejtim janë vërejtur do lëvizje. Por, duhet konstatuar me keqardhje, se ato ishin provizore, anemike për nga përmbajtja dhe pa ndonjë efekt pozitiv në terren.

Pse, parashtrohet pyetja.
Përgjigja është e thjeshtë, por shumë e hidhur. Ky efekt i cili premton pak është pasojë e drejtuesve të disa subjekteve ekzistuese, të cilët si pasojë e lodhjes apo angazhimit me përparësi në bizneset e tyre, nuk u morën me këtë punë me seriozitetin e duhur.

A ekzistojnë faktorë të cilët na bëjnë te besojmë se mund të arrihet deri te një bashkim i tillë, imponohet pyetja.

Po!!!
Mjafton të bazohemi vetëm në faktet e pakontestueshme, se faktorët të cilët tërheqin drejt bashkimit, në shumicën e këtyre subjekteve ekzistuese , dominojnë mbi ato që largojnë dhe të besojmë fuqishëm, se falë vullnetit të mirë të drejtuesve të tyre dhe ky bashkim kaq i nevojshëm mund të arrihet në një kohë shumë të afërt.

Bazuar në karakterin e shumicës së drejtuesve të subjekteve ekzistuese, të cilët zotohen dhe betohen se do të veprojnë me përkushtim për përmbushjen e Amanatit të bashkëluftëtarëve të rënë – Dëshmorëve të Kombit, mund të besohet, se ata i kanë zbërthye e kuptuar drejt e mirë të gjitha rrethanat të cilat e karakterizojnë momentin aktual, si ato brenda ashtu dhe ato përreth trojeve shqiptare dhe, me siguri kanë ardhur deri të përfundimi:
- se duhet ndërmarrë veprime të shpejta, konkrete dhe të pandërprera, për të qenë të aftë për përmbushjen e zotimit;
- se duhet të bëhen përpjekje shtesë për të arritur bashkimin e të gjitha subjekteve të ngjashme për nga programi, në një subjekt të vetëm dhe gjithëkombëtar;
- se bashkimi i dy e më shumë subjekteve të organizuara, nuk duhet të bëhet shkel e shko, sepse si i tillë ai bashkim nuk mund të ketë jetë të gjatë. Një bashkim i tillë, në realitet do të ishte një vetëmashtrim shumë i rrezikshëm për çështjen shqiptare;
- bashkimi duhet të bëhet mbi baza të shëndosha dhe vetëm atëherë pasi të jenë sqaruar të gjitha mosmarrëveshjet dhe mospajtimet e mëparshme programore në mes subjekteve të interesuara për bashkim;
- se është i mundshëm vetëm bashkimi i atyre subjekteve të cilat janë të frymëzuara nga aspirata të sinqerta dhe të ndershme, për të vepruar si një front unik dhe mbi baza të qarta politike, të pranueshme për të gjitha palët ndërtuese të këtij bashkimi.
Jetësimi i një bashkimi të tillë as që mund të paramendohet, nëse fillimisht nuk hiqet dorë nga interesat e ngushta personale dhe ato të subjektit të cilit i përkasin nismëtarët e kësaj vepre. Ky është parakusht, pa përmbushjen e të cilit as që mund të paramendohet krijimi, konsolidimi dhe forcimi i një subjekti të gatshëm, për t’i pri popullit drejt përmbushjes së aspiratës së tij shekullore, për të jetuar i lirë dhe me dinjitet të plotë në Atëmemëdheun e tij të vetëm.

Me bashkimin në një front apo lëvizje gjithëkombëtare, duke kontribuar pa hile, si gjatë përpilimit ashtu dhe gjatë zbatimit të programit dhe strategjisë së vetme të veprimit, ky parakusht përmbushet më së miri.

Si programi ashtu dhe strategjia e veprimit të një subjekti të organizuar gjithëkombëtar faktikisht edhe ekzistojnë, por ato janë të shkapërderdhura nëpër programet e subjekteve ekzistuese. Mjafton të lexohen këto programe nga një grup punues dhe të përzgjidhen ato pjesë të cilat do të përmblidhen dhe radhiten në kuadër të një programi unik. Gjatë përpilimit të këtij programi unik gjithëkombëtar shqiptar, duhet kujdes i madh, që të mos përvidhet as edhe paqartësi më e vogël, sepse ajo me siguri do të shfrytëzohet nga ata individ dhe nga ato qarqe të cilët janë të dëshmuara me vepra, se janë kundërshtar të përbetuar të realizimit të drejtave njerëzore dhe kombëtare të shqiptarëve, për të sajuar akuza, se gjoja në përmbajtjen e këtij programi po u fshehkan aspiratat hegjemoniste “shqiptaro-mëdha”.

Përmbushja e këtij Programi as që mund të paramendohet pa mbështetjen e gjithanshme dhe të plotë nga populli. Për sigurimin e kësaj mbështetje duhet punuar shumë. Përveç se duhet dhënë përgjigje të plotë dhe pa rrotulla në çdo pyetje të popullit, atij duhet t’i thuhet çdo herë vetëm e vërteta. Popullit duhet t’i thuhet drejt se përmbushja e Programit të subjektit gjithëkombëtar, është përmbushja e Amanetit të Dëshmorëve të Kombit dhe ky Amanet nuk është tjetër pos ribashkimi i Shqipërisë Natyrale (duke mos lënë jashtë saj as edhe një pëllëmbë të trojeve të banuara që prej lashtësisë nga populli shumicë shqiptar), të cilën e patën ndarë dhunshëm gjyshërit dhe etërit e disave, të cilët sot edhe pas një shekulli, të maskuar si miq nuk po kursejnë mund as mjete për të penguar realizimin e aspiratave shekullore të shqiptarëve, sa të drejta po aq dhe jetike. Në këtë drejtim, popullit duhet t’i shpjegohet drejt e mirë, se realizimi i interesave njerëzore dhe kombëtare, për të qenë zot në truallin e tij, as që mund të paramendohet po nuk u bashkua në kuadër të këtij fronti unik, veprues dhe gjithëkombëtar, të udhëhequr nga ata të cilët do ta fitojnë besimin me votën e tij të lirë.

Popullit gjithashtu duhet t’i sqarohet drejt dhe mirë, se vetëm pas fitimit të proceseve gjyqësore të cilat do të iniciohen pranë gjykatave relevante ndërkombëtare (në bazë të tapive nga periudha e Perandorisë Otomane), për rikthimin e pasurisë së uzurpuar të shqiptarëve në trojet e spastruara etnikisht nga “kama” dhe “bajoneta” e pushtuesve barbar serbo-sllav, mund të konsiderohet se janë përmbyllur me sukses përpjekjet për rikthimin dhe ribashkimin e trojeve, trashëgim nga të parët tanë!

Popullit duhet t’i sqarohet se realizimi i një programi të tillë mbarëkombëtar kërkon shumë mund, ndofta edhe sakrifica shtesë, por përfundimi do të jetë një rilindje dhe garanci e përjetësisë së tërësisë territoriale e Shqipërisë Natyrale!

Dalja në skenë e një subjekti të organizuar gjithëkombëtar të vendosur për ta përmbush Betimin para Flamurit Kombëtar Shqiptar, për realizimin e plotë të Programit të tij, duke vepruar sipas një Strategjie të përpunuar drejt dhe mirë, do të jetë një sihariq i shumëpritur për shumicën absolute të popullit. Kjo do të dëshmohet, me masivizimin e shpejt të këtij organizimi të ri, të themeluar mbi bazat aspiratës tonë shekullore, legjitime, jetike, njerëzore dhe kombëtare!

Sejdi Veseli, 26 prill 2009, Pristine