|
Ramiz Kelmendi i takon plejades se pare te
krijuesve te pasluftes se Dyte, i cili leveroi me
sukses ne letersine tone e qe me shkrimet e tij
asnjehere nuk e humbi aktualitetin dhe komunikimin
me lexuesit. Dikush nga krijuesit e te njejtes
gjenerate per nje kohe te shkurter do te ece
perkrah Ramiz Kelmendit, e me vone shkrimet e
disave do te zbehen, kurse Ramiz Kelmendi gjithnje
e me teper do te perfeksionohet per te arritur
majat e suksesit letrar. Si ne çdo fushe tjeter,
poashtu edhe ne letersi ekzistojne barriera,
gracka, intriga e xhelozi, nga se per te dobetit
keto jane arma me e fuqishme per te penguar
veprimtarine jo vetem te nje fillestari, por edhe
te nje njeriut me pervoje te gjate. Ramiz Kelmendi,
edhe pse aso kohe ne moshe te re, do din t’iu
perballon intrigave te kohes dhe do te lundroje
drjet arritjes se suksesit vetem me pune
kualitative, duke qene i vetedijshem se vlerat do
te jene ato qe e ngritin personalitetin e nje
individi, e mbase edhe te nje shoqerie. Mirepo,
njerezit tane jane shpirtngushte aq sa suksesi i
Ramiz Kelmendit disave po u verbonte syte, disave
po ua trulloste mendjen e te pakte ishin ata qe po
i gezoheshin te arriturave te djaloshit qe vinte
nga zona e Rugoves epike.
Injoroi xhelozet, intriguesit dhe
sahanlepiresit
Çuditerisht, smirezinjte do te ngulnin kembe ne
qendrimet e tyre te mbrapshta qe nga mosha rinore
e deri ne kulmin e pleqerise se tyre dhe te
autorit. Filozofi gjerman Shopenhaueri kishte
shkruar se karakteri i njerezve nuk ndryshon kurre
dhe se i keqi gjithnje do te mbetet i keq. I keqi
per interesa te tij personale mundet qe per nje
moment te caktua te shnderrohet ne bemires, por
perseri do t’i kthehet karakterit te meparshem.
Ramiz Kelmendi tere jeten kishte shpresuar se nje
dite edhe xhelozet , edhe intriguesit edhe
sahanlepirsit do te mbledhin mendjen, por me kote,
andaj , me ne fund nje dite publikisht do te
detyrohej te hiqte dore dhe t’i injoronte
perjetesisht. Ramizi nuk hoqi dore nga askush, as
nga ata qe e xhelozonin, e as nga ata qe e
admironin, por thjeshte hoqi dore nga lufta e kote
e thashethemeve te injoranteve primitive, keshtu
qe xhelozet i la te xhelozonin e tjeret ta
admironin. Ne fund te fundit, nese askush nuk te
xhelozon ti nuk ekzsiton. Vetem debilet, te
çmendurit e te cunguarit nuk i xhelozon askush.
Permes xhelozeve e kuptojme sa vlejme. Xhelozia
eshte nje lloji mase e vlerave tona.
Tani ne moshen 77 vjeçare, Ramiz Kelmendi ndijen
nje krenari per rrugetimin e tij krijues. Ne moshe
te thyer Ramiz Kelmendit do t’i kujtohen ditet e
veshtira te femijerise dhe shkollimi i tij me
njeqind vuajtje. Per çdo gje qe kishte vepruar dhe
perjetuar gjate jetes , Ramiz Kelmendi eshte
ballehapur, por ne thellesine e shpirtit te tij e
ka vetem nje zbrazetire, ne thellesine e zemres e
mbane nje peshe qe e rendon. Edhe ne terrin e
nates kur tjeret bejne gjume te rehatshem Ramiz
Kelmendi e ka nje deshire qe kurre nuk arriti ta
plotesoje. Ah, vetem edhe kjo deshire te ishte
plotesuar dhe Ramiz Kelmendi do ta ndjente veten
njeriun me te lumtur ne bote. Dhe, nje dite, me i
merzitur se kurre, Ramiz Kelmendi pa i treguar
askujt do te dali per te ecur i vetmuar. Ne vetmi
mund te fliste me veten e me tjeret. Ne vetmi mund
te komunikonte mbase edhe me shpirtera te vdekur.
Ne ecje e siper rruga e shpuri ne varreza. Nuk e
dinte nese rastesisht u gjend para varrit te
babait apo qellimisht ishte nisur per te
komunikuar me prindin qe tani bente gjumin e
amshuar. U ndal. U gjunjezua. I rrodhen dy pika
loti . Ledhatoi barin mabi varrin dhe ndjeu sikur
para tij iu paraqit vete babai. “Ah,babe! Sa do
deshiroja qe te ishe i gjalle e te shihje suksesin
e birit tend. Babe, une jam Ramizi qe dikur
merakoseshe per fatin tim e tani shiko se ku kam
arritur. Jo vetem qe e kam kryer fakultetin por
edhe e kam krijuar fakultetin tim”. U ngrit dhe
sikur fytyres ndjeu nje perkedhelje te lehte.
Ishte perkedhelje e dores se shpirtit te babait
apo ndoshta vetem nje perkedhelje e eres se lehte,
qe pershkoi fusha e bjeshke, kete Ramiz Kelmendi
kurre nuk do ta dinte. U nis ne drejtim te qytetit,
me i lehtesuar dhe me i gezuar, ngase kishte
pershtypjen se fjalet e tij i kishte degjuar
prindi qe aq shume kishte deshiruar qe femijet te
kryejne studimet.
“Shtate persona ndjekin autorin”
Asnjehere Ramiz Kelmendi nuk do t’i kuptonte ata
te cilet e pengonin ne punen e tij, e ndoshta
pikerisht kjo i ka ndihmuar qe autorit t’i lind
ideja per shkrimin e romanit “Shtate persona
ndjekin autorin”, ndosha edhe jo. Por per arsyeje
se tani eshte ne 77 vjetorin e jetes ne pika te
shkurtra ia beje nje analize romanit “Shtate
persona ndjekin autorin” ngase numri shtate ne
legjendat tona eshte mitik. Koinçidence? Rastesi?
Zgjidheni si te doni.
Artan Çeliku, nje gazetar, e parasegjithash
shkrimatar, nje dite prej ditesh zhduket nga syri
i jetes se perdtishme te njerezve qe e rrethonin.
Zhdukja e Artan Çelikut behet objekt i
konverzacioneve te njerezve te Prishtines. Rrethi
intelektual, gjegjesisht pseudointelektual i
Kryeqytetit te Kosoves interesohet per zhdukjen
misterioze te Artan Çelikut. Ku shkoi Artan Çeliku?
Si humbi pa gjurme? Artani u burgos nga policia
per veprimtari armiqesore? Ndoshta Artani e kishte
kaluar kufirin pa u zene nga policia? Me pyetje te
tilla, e kalojne kohen shtate persona te cilet e
kane njohur Artan Çelikun. Ndjenin dhimbje per
burgosjen apo zhdukjen e Artan Çelikut, apo
thjeshte kenaqesi? Shtate personat qe interesohen
per fatin e autorit simbolizojne segmentin me
destruktiv te shoqerise sone.
“Shtate persona ndjekin autorin”, si bosht kryesor
te temes ka thashethemet e disa individeve te
cilet tere kohen e kalojne duke u interesuar per
menyren e jetes se tjeterkujt.
Xhelozia, intriga, gracka, dyftyresia dhe
etiketimet jane shpirti dhe ushqimi shpirteror i
shtate personave destruktive te cilet i pengon
suksesi i tjetrit. Te shtate individet nuk, e
xhelozojne njeriun e huaj te ardhur nga larg. Jo.
Tere forcat e tyre i bashkojne kunder njeriut te
tyre me te cilin u rriten ne te njejtin qytet, e
ndonjeri madje ne te njejten lagje. Mund te arrije
sukses kushdotjeter por jo ai me te cilin ne
femijeri luanin bashke. Shtate personat paraqesin
shtate veçorite negative kryesore te çdo shoqerie
Keto shate veçori dallohen mes veti me nyanca
shume pak te dallueshme.
Autroi Ramiz Kelmendi ne vepren “Shtate persona
ndjekin autorin”, trajton anen psikologjike te
personazheve te tij dhe mjeshtrisht futet ne boten
enigmatike te individeve destruktive te cilet jane
te bindur se bota sillet rreth tyre dhe se pa
ndihmen e tyre asgje e askush nuk mund te kete
sukses.
Shtate persona qe intersohen per zhdukjen e
Artanit jane sinonim i se keqes. Qe te shatit,
secili ne vete ka zhdervjelltesi dhe aftesi te
veçanta qe bene te dallohet nga personazhi tjeter.
Prirjet e secilit kane veçorite e tyre ne fusha te
caktuara thuase jane te specializuar ne
profesionet e tyre te se keqes. Edhepse secili
prej shtate personazheve kane karakteristika te
veçanta ne fusheveprimet e tyre shkatrrimtare,
prapseprape qe te shatit kane nje karakteristik te
perbashket qe quhet xhelozia per te shkaterruar
jeten e njeriut te suskseshem.
Ramiz Kelmendi shquhet si rrefimtar i vaçante
lirik, si krijues qe ka zgjuar polemike, si
mjeshter shume i mire i gjuhes me nje leksike
tejet te pasur, me reportazhet e tij qe ngjallen
kersheri tek lexuesit….
|
